شاید واکسن کرونا هرگز ساخته نشود

[ad_1]

از زمان همه‌گیر شدن ویروس کرونا، پژوهشگران بسیاری در سراسر جهان در مورد عملکرد ویروس کرونا و راه‌های ایجاد ایمنی در مقابل آن تحقیق می‌کنند. تعدادی از کشورها، از جمله آلمان در پی ساخت واکنس کرونا هستند و مراحله اولیه آزمایش واکسن را آغاز کردند. سازمان جهانی بهداشت می‌گوید ساخت نخستین واکسن کرونا ۱۱ تا ۱۷ ماه دیگر ماه طول می‌‌کشد.الیور کپلر، ویروس‌شناس آلمانی معتقد است با توجه به تجربه موفق واکسن سرخک‌، اوریون، آبله یا فلج اطفال، حال انتظار می‌رود که واکنس مؤثری علیه کرونا ساخته شود، اما ویروس کرونا فرق می‌کند.کپلر استاد ویرس‌شناسی دانشگاه مونیخ و مدیر “انیستیتو ماکس فون پتن‌کوفر” است که در زمینه بهداشت و میکروبیولوژی پزشکی تحقیق می‌کند. او به سایت خبری “تاگس‌شاو” گفته است: «ساخت واکسن کرونا ممکن است سال‌ها، شاید دهه‌ها طول کشد و این واکسن در نهایت کاملأ مؤثر و بی‌خطر نباشد.»این ویروس‌شناس آلمانی ضمن امیدوار کننده خواندن تلاش جامعه جهانی برای مقابله با تهدید کرونا و با اشاره به بیش از صد پروژه ساخت واکسن این ویروس در سراسر جهان گفته است: «بسیاری از پژوهشگران برجسته دنیا، کنسرسیوم‌ها و شرکت‌های داروسازی با میلیارد‌ها دلار سرمایه‌در پی ساخت واکسن هستند. اما باید صادقانه اعتراف کرد که هیچ تضمینی برای موفقیت وجود ندارد.»

کپلر دلیل بدبینی خود را ‌شکست‌های ۳۰ سال گذشته در ساخت واکسن مؤثر برابر بیماری‌های عفونی همه‌گیر مانند ایدز، تب‌دنگی، سل یا مالاریا ذکر کرده که رنج‌ و مصیبت فروانی برای بشر دارند، اما پژوهشگران هنوز موفق نشده‌اند واكسن موثری علیه آنها تولید كنند.او در مورد عفونت‌های تنفسی ویروسی گفته است: «واکسن آنفلوانزا بهترین چیزی است که ما در حال حاضر داریم. اما متأسفانه باید گفت که کارایی این واکسن چیزی بین ۳۰ تا ۷۰ درصد است و باید هر سال تکرار شود چون ویروس آنفولانزا بطور قابل توجهی تغییر می‌کند و ایمنی ناشی از واکسیناسیون یا عفونت سال قبل، یا جزئی است یا اصلاً هیچ اثری ندارد.»این استاد دانشگاه همزمان بر اهمیت واکسن آنفولانزا در زمستان پیش‌رو تأکید کرده و گفته این واکسن، نقش مهمی در کاهش آمار ابتلا به بیماریهای تنفسی در فصل سرماخوردگی خواهد داشت.

تعریف کپلر از واکسن مؤثر علیه کرونا

کپلر با اشاره به گزارش‌هایی که در مورد “موفقیت آمریکا در تولید واکسن” منتشر شده، گفته است: «در آخرین گزارشی که من خواندم آمده که هشت مورد از ۳۴ مورد واکسن آزمایشی، پاسخ ایمنی داده‌اند. این موفقیت نیست، فاجعه است. در چنین مواردی باید آزمایش واکسن متوقف شود، یا دوباره کاملأ از آغاز از سر گرفته شود.»

این ویروس‌شناس آلمانی واکسن مؤثرعلیه کرونا را اینگونه تعریف کرده است: از فرد واکسینه شده برابر ویرس‌جدید کرونا و بیماری کوید ۱۹ محافظت کند، عوارض جانبی جدی ندارد و برای همه گروه‌های جمعیتی، از جمله کودکان خردسال و سالمندان مناسب است تولید انبوه و سریع آن ممکن است.کپلر به تاگس‌شاو گفته است: «به نظر من دستیابی به همه اینها غیرممکن است. به جای آن ما باید در مورد اینکه آیا می‌توانیم به موفقیت‌هایی جزئی برسیم یا خیر، گفت‌وگو کنیم»این ویروس‌شناس آلمانی گفته تقریبأ مطمئن است به زودی واكسن‌هایی ساخته خواهد شد که در برخی گروه‌ها مصونیت جزئی ایجاد می‌کند اما نباید تمام امید و انرژی خود را صرف ساختن واکسن کرد. به عقیده او باید در زمینه ساخت داروهای ضد ویروسی موثر علیه کرونا هم سرمایه‌گذاری بیشتری شود، چون این داروها “دومین سلاح مؤثر” ما علیه ویروس خواهد بود.با اشاره تغییرات ژنتیکی غیرقابل پیش‌بینی ویروس کرونا گفته است بررسی ویروس نشان می‌دهد که حتی پس از شیوع در یک منطقه، انواع مختلفی دارد و پژوهشگران با ویروس‌های تغییر یافته مختلفی در یک منطقه و در نقاط مختلف جهان سر و کار دارند.او گفته است: «ما حتی نمی‌دانیم که فردی که به عفونت کوید ۱۹ مبتلا شده، هفته بعد یا ماه بعد هم دوباره به ویروس کرونا مبتلا خواهد شد یا خیر.»الیور کپلر، استاد ویروس‌شناسی دانشگاه مونیخ ابراز اطمینان کرده که روزی راه مقابله با کرونا پیدا خواهد شد اما تا آن روز رعایت فاصله‌گذاری اجتماعی، شستن دست‌ها و توجه به دستورات بهداشتی همراه ما خواهد بود.

[ad_2]

Source link

احساسات منفی اشتها را افزایش می‌دهند

[ad_1]

شاید خوردن یک ظرف بزرگ پر از بستنی پس از یک اتفاق ناراحت کننده، واکنش پیش پا افتاده‌ای باشد اما حقایقی وجود دارند که خوردن را به عنوان یک واکنش در برابر احساسات منفی را تایید می‌کنند. خوردن علاوه بر واکنش نسبت به استرس، در زنده ماندن، لذت و راحتی نیز نقش دارد اما این نوع از پرخوری عاطفی که در واکنش به احساسات منفی صورت می‌گیرد، می‌تواند یک عامل خطر برای بروز اختلال در خوردن از جمله “پرخوری عصبی” یا “بولیمیا” (Bulimia) باشد.”ربکا اسکنپر”(Rebekka Schnepper)، پژوهشگر “دانشگاه زالتسبورگ”(University of Salzburg) اتریش و از نویسندگان این پروژه گفت: حتی اگر شاخص توده بدنی فرد سالم باشد، پرخوری عاطفی می‌تواند برای او مشکل ایجاد کند.پژوهشگران در این پروژه، به بررسی میزان غذا و سبک غذا خوردن هر فرد و همچنین حالت‌های عاطفی او پرداختند تا واکنش او را نسبت به تصاویر مواد غذایی پیش‌بینی کنند. آنها در این بررسی، افرادی که به پرخوری عاطفی دچار هستند را با افرادی که رژیم غذایی و محدودیت کالری خود را کنترل می‌کنند، مقایسه کردند.اسکنپر و همکارانش در این بررسی دریافتند کسانی که به پرخوری عاطفی دچار هستند، در مقایسه با کسانی که احساسات آنها خنثی است، واکنش اشتهایی قوی‌تری دارند و هنگامی که احساسات منفی را تجربه می‌کنند، غذا خوردن به نظر آنها لذت بیشتری دارد. از سوی دیگر، شرکت‌کنندگانی که محدودیت غذایی داشتند، در شرایط منفی، توجه بیشتری به غذا نشان دادند؛ اگرچه این موضوع تاثیری بر اشتهای آنها نداشت و تغییر قابل توجهی میان شرایط عاطفی منفی و خنثی مشاهده نشد.یافته‌های این پژوهش، راهبردهایی احتمالی برای درمان اختلالات خوردن ارائه می‌دهند.

اسکنپر ادامه داد: هنگامی که برای بهبود رفتارهای مربوط به غذا خوردن تلاش می‌کنیم، تمرکز بر راهبردهای تنظیم عاطفه به عنوان راه چاره‌ای برای عواطف منفی، امیدوارکننده به نظر می‌رسد.وی افزود: نظریه‌های متفاوت و متناقضی در مورد سبک غذا خوردن وجود دارند که می‌توانند پرخوری را در واکنش به احساسات منفی پیش‌بینی کنند. هدف ما این است تا این موضوع را روشن کنیم که کدام ویژگی‌ها، پرخوری عاطفی را براساس متغیرهای متفاوت پیش‌بینی می‌کنند.آنها این پژوهش را میان ۸۰ دانشجوی زن دانشگاه زالتسبورگ انجام دادند که شاخص توده بدنی همه آنها، متوسط بود. پژوهشگران طی جلسات آزمایش، متونی را برای شرکت‌کنندگان می‌خواندند تا واکنش‌های خنثی یا منفی آنها را برانگیزند. پس از این مرحله، تصاویری از غذاهای اشتهاآور و اشیای خنثی به شرکت‌کنندگان نشان داده شد.پژوهشگران علاوه بر بررسی داده‌هایی که شرکت‌کنندگان شخصا گزارش داده بودند، حالات چهره آنها را نیز با “نوار عصب و عضله”(EMG) و واکنش‌های مغز آنها را با نوار مغزی ثبت کردند.اسکنپر ادامه داد: ما نمی‌توانیم از یافته‌های این پژوهش، در مورد رفتار مردان و یا رفتار مربوط به خوردن در بلندمدت نتیجه‌گیری کنیم. با وجود این، این پژوهش به درک ما در مورد پرخوری عاطفی می‌افزاید و شاید بتواند به ما در تشخیص و درمان به موقع اختلالات خوردن نیز کمک کند.

[ad_2]

Source link